EsperantoRedakti

 Vikipedio enhavas artikolon pri: Esperanta alfabeto

  LiteroRedakti

 Signifoj
Redakti

  1. la vokala litero «i» je sia minuskla skriba formo
 Elparolo
IFA [i]  estas ĉiam ĝuste. Fakultative IFA [iː]  en malferma aŭ akcenta silabo, kaj senakcenta IFA [i̯]  antaŭ alia vokalo.[1]
 Vidu ankaŭ
 Fontoj kaj citaĵoj
  1. Kálmán Kalocsay kaj Gaston Waringhien. Plena Analiza Gramatiko de Esperanto. Kvina korektita eldono. — Roterdamo, 1980.

  LiternomoRedakti

Kazo Ununombro Plurnombro
Nominativo i ioj
Akuzativo ion iojn

 Signifoj
Redakti

  1. nomo de la litero I, la dek-dua litero de la Esperanta alfabeto.
Rimarkoj: la vorto i, liternomo, estas fundamenta vorto de Esperanto, tamen tiel konfirmita nur dum la Sepa Oficiala Aldono al la Universala Vortaro, farita de la Akademio de Esperanto.
 Vorterseparo
i (+ o)
 Samsencaĵoj
 Vidu ankaŭ
  • I, majuskla skribformo
  • i, minuskla skribformo
 

 Tradukoj
Redakti

  NumeraloRedakti

 Signifoj
Redakti

la unuo de la 'imaginaraj' nombroj, kiu estas la malkvadrato de −1. (Tio estas, i kvadrata valoras minus unu.) e + 1 = 0.
Rimarkoj: la cifero por i estas kutime skribata kursive: iιj
 Samsencaĵoj

  RadikoRedakti

 Signifoj
Redakti

radiko kiu signifas "kun finaĵo -i", ekzemple i-verbo (kiu signifas "verbo kun finaĵo -i", do verbo en baza formo) [1]
 Fontoj kaj citaĵoj

svedaRedakti

  PrepozicioRedakti

 Signifoj
Redakti

  1. en
    Rimarkoj: Prepozicio "i" povas alpreni grandan kvanton da aliaj signifoj.