Tempomodalo Formo
Sendefina -i
Pasinta -is
Nuna -as
Venonta -os
Kondiĉa -us
Vola -u

 Signifoj
redakti
montras ke vorto estas verbo je la modo reala kaj la tempo pasinta. Se ne-verba estas la radikalo, la finaĵo -is verbigas ĝin
 Derivaĵoj
 Deveno
la baza vokalo -i- de Esperanto -is, -int-, -it- venas de la baza vokalo -i- de la latinaj ek-aspektaj (perfektivaj) fleksioj: (mi), -imus (ni), -istī (ci), -istis (vi), -it (ŝ/li), -ērunt (ili). Sed la ideo ne estis origine de Zamenhof. Vidu:
Historio de la modusaj vokaloj
Interlingvo de: estanteco venonteco pasinteco
ek-aspekta[1]
pasinteco
ad-aspekta
kondiĉa
modalo
ordona/vola
modalo
Rudelle (1858)[2] -a -o -i -e -iy IFA /ju/ [3] -y IFA /u/ 
Courtonne (1885)[4] -a- -o- (-i-)[5] -e- -u- -ə-
Zamenhof (ĝis 1887) -a- -o- -i- -e-[6] -u- -u
  1. Tio estas, pasinteco perfektiva
  2. Pantos-dîmou-glossa
  3. 'iy', prononcata IFA /ju/ , respondis al la franca 'u' IFA /y/ 
  4. Langue internationale nèo-latine
    Rimarko: Notu bone ke la fina -m en la tabeloj tieaj estas la fleksio por unua persono ununombra (mi).
    Courtonne eldonis tro malfrue esti la fonto de la vokaloj en Esperanto. Volapuko havis iome similan sistemon, kaj ankaŭ estis tro malfrue esti la fonto.
  5. La interlingvo de Courtonne ne havis simplan pasintecon, sed havis la vokalon -i- en la pasinteca subjunktivo
  6. Zamenhof forlasis la es-tempon en 1887, la sama jaro kiam li eldonis Esperanton. (Christer Kiselman, 'Variantoj de esperanto iniciatitaj de Zamenhof'. En Esperanto: komenco, aktualo kaj estonteco, UEA, 2010)