EsperantoRedakti

  SubstantivoRedakti

Kazo Ununombro Plurnombro
Nominativo tigo tigoj
Akuzativo tigon tigojn
 Elparolo
  • IFA 'tigo  'tigo 

 Signifoj
Redakti

  1. parto de la korpo de la vaskulplantoj, kiu portas burĝonojn, foliojn kaj eventuale florojn kaj fruktojn, kaj kiu kune kun la radiko konsistigas la akson de la planto
Vidu ankaŭ: branĉo, stipo, trunko, ŝoso, pedunklo, petiolo
2. parto de la korpo de la briofitoj (eksklude de la talaj hepatmuskoj), kiu portas la foliojn
3. tio, kio kunligas elementojn, simila al tigo
4. cilindra maldika parto de objekto, kiu kuntenas flankajn partojn
tigo de ŝlosilo, de bolto, de ŝraŭbo (la parto ne kanelita); tigo de tranĉilo (tiu najloforma parto, kiu eniĝas en la tenilon); tigo de kristala glaso
 Deveno
el la franca vorto " tige " → fr
 Derivaĵoj
  • tigeto (ĉiu tigsimila portilo de planto)
  • sentiga (ne havanta tigon)
  • sentigigi (forigi la tigojn (pedunklojn) de la vinberoj antaŭ la fermentado, precipe por ruĝa vino)
  • flortigoflortigeto (pedunklo)
  • folitigofolitigeto (petiolo)
  • ĝermotigo (rudimenta tigo de la embrio de la semplantoj)
  • volvotigo (tigo de iuj plantoj (ekz. konvolvulo), kiu volviĝas ĉirkaŭ apudaj korpoj (plantoj, stango ktp))

 Tradukoj
Redakti