EsperantoRedakti

publik + o

  SubstantivoRedakti

publiko

Kazo Ununombro Plurnombro
Nominativo publiko publikoj
Akuzativo publikon publikojn
  1. Ĉiuj homoj, kiuj ne apartenas al difinita instanco, sekve.
    1. Ĉiuj, escepte de aŭtoritatuloj, organizantoj, fakuloj kaj simile.
      Ni pendigis anoncon por la publiko.
      Ju laboro pli publika, des pli granda la kritiko.
      Ili decidis ne publikigi siajn intencojn geedziĝi.
      Ŝi laboras en publikutila institucio.
    2. Ĉiuj, kiuj ĉeestas la spektaklon aŭ kunvenis por aŭskulti.
      La tuta publiko aplaŭdis la aktorojn.
      Mi devas venki mian timon de la publikeco.
      Oni juĝis tiun krimon malpublike.
    3. Ĉiuj, al kiuj estas destinita libro, gazeto kaj simile.
      La libro celas tre vastan publikon.
      Mi respondos al via letero ne private, sed publike.
      Ĉi tie vi povas trovi diversajn publikaĵojn.
      Jam malmulte restis atendi ĝis la publikigo de mia libro.

 Tradukoj
Redakti

 Referencoj kaj literaturo
 Vikipedio enhavas artikolon pri: Publiko
 Fontoj kaj citaĵoj