EsperantoRedakti

  LiteroRedakti

  1. la konsonanta litero «ĵ» je sia minuskla skriba formo
 Elparolo
voĉa /ĵ/ (IFA [ʒ] ) antaŭ vokaloj k voĉaj konsonantoj, sed senvoĉa /ŝ/ (IFA [ʃ] ) antaŭ senvoĉaj /p t c ĉ k f s ŝ ĥ h/[1]
Rimarkoj: ne estas multaj paroj da vortoj, kie la sola malsamo estas ke unu havas konsonanton «ĵ» kaj la alia havas konsonanton «ĝ»
 Vidu ankaŭ
  • Ĵ, majuskla formo
  • ĵo, liternomo
 Fontoj kaj citaĵoj
  1. "Ĉe senpera sinsekvo de konsonantoj voĉa kaj senvoĉa, neevitebla estas la sonkonformigo de unu el ili. Tiel oni prononcas proksimume: apsolute (absolute), ogdek (okdek), egzisti (ekzisti), lonktempe (longtempe), glafsonoro (glavsonoro) ktp. Ĉar tiu asimilado de unu konsonanto al la sekvanta (t.n. regresiva) estas konata de tre multaj lingvoj, gi estas tolerebla ankaŭ en E-o."
    Kálmán Kalocsay kaj Gaston Waringhien. Plena Analiza Gramatiko de Esperanto. Kvina korektita eldono. — Roterdamo, 1980. §17 Sonoj kaj literoj.