hispanaRedakti

  PronomoRedakti

 Deveno
el la latina vorto " vōs " → la ‎(“vi“ multenombra), el la malnovlatina vōs', el la praitalika *wōs
 Silabseparo
vos
 Elparolo
IFA bo̞s̺ 
  • (persona pronomo)

 Signifoj
Redakti

  1. regiona (Latinameriko): vi, ci ununombra
    Vos sos lindo.
    Vi estas bela.
  2. (arkaika) altigita formo de vi, ununombra kaj multenombra
    ¿Sois vos, don Juan?
    Ĉu estas vi, sinjoro Johano?
 Gramatikaj trajtoj
[1] 2a persono ununombro
[2] 2a persono ununombro kaj multenombro
 Samsencaĵoj
[1]
[2] usted, ustedes
 Vortfaradoj kaj vortgrupigadoj
Verboj: vosear
Substantivoj: voseo
Samsonaĵoj: voz en regionoj, kie s kaj z estas same elparolitaj
 Referencoj kaj literaturo
[1, 2] Vikipedio en la hispana enhavas artikolon pri: Voseo
[1, 2] Real Academia Española, Diccionario de la Real Academia Española, 2001 „vos

InterlingvaoRedakti

  PronomoRedakti

(oblikvo vos, posesivo vostre)

  • (persona pronomo)

 Signifoj
Redakti

  1. vi (plurnombra aŭ ĝentila)

latinaRedakti

  PronomoRedakti

 Deveno
el praitalika *wōs, siavice el la oblikvaj formoj de la prahindeŭropa pronomo *yū́
 Prononco
  • IFA woːs  (klasika)
  • IFA voːs  (eklezia)

vōs (genitivoj vestrī kaj vestrum, dativo kaj ablativo vobis, posedaj adjektivoj vester kaj voster)

  • (persona pronomo)

 Signifoj
Redakti

  1. vi (plurala)
  2. vin (plurala)
 Rimarkoj
Malsame ol en la latinidaj lingvoj, mankas en latino la ununombra "ci-via distingo." Tio estas, estas la universala ununombra duapersona formo en la latina, sendepende de kunteksto, dum vōs ĉiam signifas la plurnombran formon.
La nominativa uzo de latinaj personaj pronomoj ĉiam havas emfazan signifon. Ekzemple:
Mihi placetis: Vi plaĉas al mi.
Vos mihi placetis: Estas vi, kiuj plaĉas al mi; nur vi plaĉas al mi.
Finfine, la genitivo de vōs havas du formojn: vestrī kaj vestrum. La unua uziĝas kiel objekto de aga substantivo. La dua uziĝas kiel partitivo, kiel en "unu el vi." Alie por diri "via," oni kutime uzas la adjektivon vestervoster.
 Derivaĵoj