EsperantoRedakti

  VerboRedakti

Tempo Estinteco Estanteco Estonteco
Indikativo ŝokis ŝokas ŝokos
Adjektiva aktiva participo ŝokinta ŝokanta ŝokonta
Adjektiva pasiva participo ŝokita ŝokata ŝokota
Substantiva aktiva participo ŝokinto ŝokanto ŝokonto
Substantiva pasiva participo ŝokito ŝokato ŝokoto
Adverba aktiva participo ŝokinte ŝokante ŝokonte
Adverba pasiva participo ŝokite ŝokate ŝokote
Moduso
Infinitivo ŝoki
Volativo ŝoku
Kondicionalo ŝokus
  1. Ĉagreni iun, malplaĉante al li kaj kontraŭante lian komprenmanieron pri dececo kaj konveneco.
    Tiu murdo ŝokis ĉiujn.
    Mi estis ŝokita, kiam mi ekvidis ŝiajn bluajn harojn.
    Mi certe ne intencas respondi viajn ŝokajn demandojn.
    Prefere ne aŭskultu, kion li diras, ĉar liaj paroloj estas ŝokantaj.
  2. Meti en staton de ŝoko.
    Ŝoko finiĝas per morto aŭ per rapida resaniĝo.
    Elektroŝoko estas uzata en traktado de mensaj afekcioj.

 Tradukoj
Redakti

 Referencoj kaj literaturo
 Vikipedio enhavas artikolon pri: Ŝoki
  • Majstro, la Esperanta multlingva tradukvortaro: „ŝoki“.
 Fontoj kaj citaĵoj